Schranspartij

Dinsdag 10 december.

Het was nog donker toen de wekkers afgingen maar na een kort nachtje, we waren laat thuis gisteren maar wilden jullie toch op de hoogte brengen van onze belevenissen, stonden we toch uitgerust naast de auto. We zouden vandaag de eerste kennismaking hebben met de Gieren en om 4:30 uur reden we richting kijkhut door een dichte mist.  Bij de hut aangekomen was de nevel al aardig opgetrokken en konden we na nog wat voorbereidende werkzaamheden op luxe draaistoelen plaatsnemen achter speciaal glas.  Dat is een stuk aangenamer dan op wiebelende houten bankjes met net iets te hoge of te lage kijkluiken in het Lauwersmeergebied (hahaha).

We zaten nog maar net toen de eerste Gieren zich melden maar de grote groepen lieten nog even op zich wachten. Wel kwam er een Jackhals een graantje meepikken en na een minuut of 10 had hij genoeg en verdween weer achter de heuvels.Feestmaal (ga naar video).

Na een uur vlogen de Gieren een voor een in en een paar uur later waren er ongeveer 200. De koe die we gisteren voor de hut hadden gedropt bleef vrij lang onaangeroerd maar toen ze eenmaal aanvielen was er na 3 uur niet meer over dan kale botten en de huid.

                    .                   .                 

Toen de laatste gier was vertrokken kwamen de kraaien, raven en Yellow-Billet Kite de kruimels ophalen en konden wij beginnen met de plek op te ruimen. De beenderen verslepen naar een plek verderop waar ze na verloop van tijd worden verbrand. Ook met de bosmaaier het hoge gras inkorten want Gieren houden niet van te hoge begroeiing om eventuele vijanden op tijd aan te zien komen.

De aangelegde vijver kreeg ook een schoonmaakbeurt en liep weer langzaam vol met schoon water voor de volgende schranspartij. De ramen van de kijkhut kregen ook nog een goede beurt want als we de volgende keer geen mistige plaatjes willen hebben dan moeten ze wel glas helder zijn.

Op de terugweg nog wat gereedschap afgeleverd en terug bij het huis de restjes van gisteren opgemaakt en na een superdouche lekker op het terras van alweer een mooie avond genoten.

Woensdag 11 december.

Vandaag nog een uur eerder dan gisteren want er stond een lange rit op het programma. Eerst wat cornflakes met melk en daarna de etenswaren voor onderweg ingepakt en natuurlijk een thermoskan heet water voor de oploskoffie. Alle spullen in de auto gezet en het meeste achter in de open bak want de pickup moest binnen leeg omdat we daar met 5 personen in moesten. Om 3:30 uur reden we in het donker het pad af om Lexie op te pikken die daar in oud vissershuisje woont en de gang van zaken  op het Project in de gaten houdt. Wij wilden daar ook wel verblijven maar volgens haar werd je daar ’s avonds gek van het kikkerconcert. Winders en Lexie voorin en Mali en wij achterin, op weg naar de eerste plek waar de dode dieren worden gedropt, om de SD-kaartjes uit de wildcamera’s te halen en nieuwe te plaatsen. De batterijen vervangen en het hoge gras inkorten anders kunnen de gemerkte Gieren niet worden geïdentificeerd.

Om goed 7:00 uur waren we bij de eerste plek en daar troffen we wel 300 Gieren die zich tegoed deden  aan wat de boeren daar hadden achtergelaten. Een win win situatie, de Gieren worden niet vergiftigd en de boeren kunnen kosteloos hun dode vee kwijt.

We moesten in totaal 5 cameravallen vernieuwen en nadat we de eerste 2 plekken hadden gedaan was de temperatuur al lekker opgelopen en hebben we in de bergen uitgebreid koffiegedronken. Nadat we alle wildcamera’s hadden vernieuwd konden we terug naar huis een ritje van nog eens 3.5 uur maar nu niet meer over stoffige landwegen met hobbels en gaten.

Onderweg natuurlijk even van de snelweg bij Windmills voor de beste Pie en Biltong van Afrika en na een Peppersteak Pie en drankje konden we onze weg vervolgen. Onderweg kregen we een telefoontje dat het hek naar de kijkhut was opengebroken en de cijfercombinatie van het slot was veranderd dus moesten we daar ook nog een kijkje nemen. Na een half uurtje prutsen lukte het een nieuwe combinatie in te stellen en kon het hek op slot en wij naar huis na een rit van 540 kilometer.

Het laatste stukje betrok het en begon het te druppelen. We hadden net de auto leeg toe we moesten schuilen op het terras voor een enorme regenbui. Na een kop koffie heeft Jan zich weer van zijn beste kookkant laten zien en konden we na een feestmaal met verslag en foto’s uitbuiken op het terras.

Wees lief voor elkaar en tot volgende keer.

Martin en Jan Fokke