Cape Vulture P75 N226

Donderdag 12 december.

Gister nadat we de site hadden bijgewerkt met een B-B.tje-Cola en een Savanne op het terras gezeten en toen Venus was verdwenen achter Garden’s Castle zijn we goed 22:00 uur naar bed gegaan. De wekkers moesten op 6:00 uur dus we konden lekker uitslapen. Om 6:15 uur stonden we buiten en daar hing een dichte mist. We zouden 6:30 uur vertrekken maar we moesten een half uurtje wachten op toestemming om een “belangrijk`’ hek te mogen passeren.  En This Is Africa dus dat half uurtje werd een uur en een kwartier. Dat gaf ons wel mooi de kans om de mist te zien verdwijnen en boven een deken van nevel kwamen Garden’s Castle en Bamboo blakend in de zon tevoorschijn.

Om 7:45 uur konden we eindelijk op pad richting het huis van Chris en Tash, het hoofd van Wildlife ACT, om daar in de bergen een cameraval te vernieuwen. Een tocht van bijna 9 kilometer naar een hoogte van 1800 meter met hoogteverschil van 600 meter.

       .       .       .          

Op de terugweg  in een hikershut van de Giant Castle Trail, de zwaarste in Drakenbergen, uitgebreid koffiegedronken en genoten van de prachtige vergezichten. De temperatuur stond inmiddels op 33 graden, eigenlijk veel te warm voor een hike van 4 uur, maar de vogels lieten zich toch redelijk zien.

Op de weg terug over een hobbelig karrenspoor moesten we nog een aantal gezenderde halsbanden ophalen waarmee vrijwel alle dieren die er een om krijgen gevolgd kunnen worden. Toen we daar stonden te wachten kwam Jody, het meisje dat vorige keer nog bij ons in huis woonde aanlopen. Na een over hartelijke begroeting vertelde ze dat ze nu daar een prachtig plekje had gekregen. Net als twee jaar terug liep ze weer met een schaaltje “gezond” en had dusdanig getraind en gefietst dat ze inmiddels marathons liep wat vorige keer nog haar grote doel was. We gaan haar zeker nog zien voor een biertje om even oude verhalen op te halen.

Om 12:30 uur waren we weer thuis met een stralende zon op een oververhit terras maar een half uur later was de lucht helemaal betrokken en onweerde het met enorme plensbuien en de temperatuur zakte meer dan 10 graden. Toen bleek ook dat de dakgoot en regenpijp die we vorige keer zo professioneel hadden opgeknapt aan alle kanten lekte en dat repareren geen zin meer had want hij stroomde op tientallen plaatsen over.

Een half uurtje later scheen de zon weer en werd het weer 30 graden en dat wisselde steeds ieder half uur tot het om 17:00 uur weer helemaal helder was. Martin heeft de hele middag gebruikt voor was klusjes en nadat Mali uitleg had gegeven hoe de foto’s van de cameravallen moesten worden verwerkt is Jan bezig gegaan op de laptop met de honderden plaatjes.

Aan het eind van de middag koelde het lekker af en na een douche en frisse kleren de restjes van Jan zijn feestmaal opgemaakt. Voor het eerst hier konden we bij licht op de veranda en hebben we er een lange avond van gemaakt. Niet heel laat onder de wol want we worden al om 4:30 uur bij de auto verwacht voor een lange dag.

Vrijdag 13 december.

Om 4:30 uur hadden we alle spullen in de auto en gingen we op weg, eerst Lexie opgehaald en daarna naar de kijkhut om alle spullen af te zetten en een paar flinke delen koe uit de vriezer voor de hut gelegd. In het geval er geen dode koeien zijn wordt er uit 2 grote vrieskisten vlees gehaald en neergelegd. Mali bleef achter om alles in gereedheid te brengen en wij gingen op pad om een Gier op te halen. In het dorp moesten we nog tanken en dat duurde erg lang want er was maar 1 pompbediende en zelf tanken is er hier niet bij.

Rond de pomp gelden strenge regels met een woud aan borden waar je je allemaal aan moet houden. Na 20 minuten konden we eindelijk richting Pietermaritzburg naar een roofvogelopvang om de Gier op te halen. Het beestje was zwaar vermagerd binnengebracht maar kon nu weer op eigen “vleugels staan”.

Voor het Project een goede kans  om hem te ringen en vleugeltags aan te brengen. Zodat men ze op de cameraval foto’s kan identificeren. Bovendien kon men dit exemplaar voorzien van een “rugzakje” met zender om hem ook via GPS te kunnen volgen. Intussen vliegen er zo’n 20 Cape Vultures rond met zo’n zendertje en daaruit blijkt dat ze wel 5000 kilometer ver hun eten gaan halen.

De dierenarts van Wildlife ACT was ook ter plaatse en had een half uur nodig om alles in orde te brengen en tot slot heeft hij nog een aantal bloedmonsters afgenomen om het geslacht te kunnen bepalen. Daarna kon hij in de vervoerskist en achter op de Pickup om mee terug te rijden naar de kijkhut waar wij hem weer zijn vrijheid zouden teruggeven.

Daar aangekomen alles in gereedheid gebracht voor het moment suprême, iedereen de camera of de telefoon in de aanslag, maar toen de kist open ging was de vogel gevlogen. Blijkbaar had hij genoeg van ons gezien en wilde niets liever dan terug naar zijn vrienden. Toch wel een beetje teleurgesteld keerden we terug naar Gate House maar de missie was geslaagd. Een goed deel van de middag konden we besteden aan net iets meer aandacht voor het verslag en de foto’s en toen we er eens goed voor wilden gaan zitten bleek er een koe bij de kijkhut gebracht en de jongen die daar een oogje in het zeil houdt had de poten al afgesneden dus moesten we daar nogmaals heen om die op te halen om bij ons huis in de vrieskisten te doen.

Ondertussen was het 17:30 uur en wilde Jan ons graag weer verrassen met zijn kookkunsten. Na alweer een heerlijk maal konden we ons toch bezig gaan houden met de site. Het was intussen weer helemaal bewolkt en ook 10 graden frisser maar ook deze keer hebben we jullie vanaf ons terras onder het genot van onze gebruikelijke spiratuelen, deze keer zonder Biltong want die was gisteren opgegaan.

We wensen jullie allemaal een fijn weekend en als alles goed gaat komen we zondag met de volgende hoogtepunten.

Tot siens.

Martin en Jan Fokke