Cameraval inspectie

Vrijdag 20 december.

Deze keer waren we voor de wekkertjes wakker want we konden “uitslapen” maar dat lukt ons maar niet. Lexie was keurig op tijd zodat we iets vroeger dan gepland om 6:15 uur op weg konden. We hadden een afspraak bij Chris, het hoofd van Wildlife ACT, om een paar klusjes te gaan doen. Onderweg had hij nog wat jongens opgepikt en moesten hem volgen naar de klus. Het bleek een veld Eucalyptusbomen te zijn die zijn vrije uitzicht belemmerden. Wij hadden gelijk al zoiets van we zijn hier om het project te helpen en niet om de tuin van de directeur op te knappen, maar wat is voor twee Nederlandse polderjongens leuker dan bomen omzagen, de stam in stukken voor de houtkachel en de takken in de fik met grote rookwolken als gevolg.

Chris moest na een kwartiertje naar zijn vrouw voor thee en toen hij na anderhalf uur terugkwam vond hij het niet snel genoeg gaan en melde hij Winders dat er meer tempo in moest. Wij besloten toen om met de eerste volle lading hout mee terug te rijden naar Gate House en daar te blijven. Misschien niet zo leuk voor de jongens die twee zeer gewaardeerde krachten moesten missen maar de slavernij is heel lang geleden al afgeschaft maar de Apartheid is nog steeds wel een dingetje.

Om 10:15 uur waren we thuis en hebben eerst maar eens even koffie genomen want dat hadden we nog niet gehad. Hierna een lekkere douche genomen want we stonken een uur in de wind naar rook en zweet en ook gelijk onze kleren in de wasmachine gedaan. Na een uur zaten we fris op het terras en wapperde de schone was lekker in de zon aan de droogmolen.

Na de middag kwam Lexie vragen of we iets voor haar wilde doen, zij moet nog wat gegevens doorgeven dit jaar en Jan is achter de computer soorten gaan tellen voor haar verslagen.

De jongens kwamen om 14:30 uur thuis met een tweede lading hout die wij voor hun hebben gelost zodat zij zich na een lange dag even lekker konden opfrissen. We kregen niet veel tijd want een dode koe verstoorde onze welverdiende rust, daarom weer op pad met de kar. Deze keer met zijn drieën want Mali moest zich nog door honderden foto’s worstelen. Onderweg nog een aantal pakken huismerk koffie afgegeven bij Balam want in de vakantie zijn er veel meer bezoekers dan normaal.

De koe bleek al even dood en stonk verschrikkelijk, we hebben haar vlug gedropt en thuis gelijk de slang op de kar gezet om de penetrante geur weg te krijgen.

We hoefden niet lang in de keuken want er was nog voldoende over van gisteren dus konden we deze keer ontspannen de avond op het terras doorbrengen.

Zaterdag 21 december.

Voor het eerst sinds een week was het helder toen we het terras op stapten, de bergen lagen al in de zon en we hadden een lekker temperatuurtje.

We moesten om 5:00 uur op pad om Mali af te zetten op de plaats waar de taxi hem op zou pikken. Hij heeft de rest van het jaar vrij en ging naar zijn familie net naast Tembe Elephant Parc waar wij in 2012 twee weken op het project waren. Een flinke reis want het ligt tegen de grens van Mozambique aan.

Na uitgebreid afscheid van hem te hebben genomen gingen we met zijn drieën verder om in een gebied rond een enorme palletfabriek 20 cameravallen te controleren.

Een prachtig landschap met bos, weilanden en een groot meer. Het was prachtig weer en de vogels werkten ook geweldig mee en lieten zich in grote getalen zien. Op een van de mooiste plekken hebben we lekker lang koffie gedronken en daar misten we toch wel die altijd vrolijke Mali met aanstekelijke brede glimlach. Na vijfenhalf uur off road crossen door het gebied stonden we weer bij het hek en konden we terug naar huis.

In het dorp was het weer enorm druk maar we wilden toch naar de slager voor het gebruikelijke recept en Winders moest bij de Super ook nog wat noodzakelijke boodschappen doen. Tijdens onze controle ronde hadden we de melding gekregen dat er weer een dode koe was maar na overleg wilde de boer die zelf wel bij de voerplek brengen. We moesten nog wel de poten verwijderen voor in de vriezer. Bij toeval troffen we in het dorp de jongen die daar toezicht houdt en die wilde dat klusje wel even doen zodat wij rechtstreeks naar huis konden.

Thuis alle spullen weer netjes opgeruimd en met een boterhammetje en koffie lekker in de zon op het terras. Nog geen kwartier later kwamen er wolkjes boven de bergen en in no time zaten we in heftig onweer en een enorme hoosbui. Het blijft een fascinerend schouwspel om te zien hoe het weer hier binnen een half uur totaal kan omslaan. Nog onbegrijpelijker is dat wij tijdens al onze buitenactiviteiten alleen maar prachtig weer hebben gehad op 1 buitje na bij de voerplek.

De rest van de middag binnen doorgebracht want buiten was het sterk afgekoeld met ook nog eens harde wind. Ook met het eten eens de makkelijke weg gekozen en ons rustig voorbereid op de laatste dag bij het Project. Maandag gaan we op weg naar nieuwe avonturen.

Pas goed op elkaar en tot de volgende keer.

Martin en Jan Fokke