Goudmijn

Maandag 2 december.

In alle vroegte zijn we ons klaar gaan maken voor de reis naar Paardeplaats, ongeveer 10 kilometer van Lydenburg richting Sabie. Om 8:30 uur kwam Emma even controleren of we niet teveel hadden vernield en na oprechte complimenten over hoe we alles hadden achtergelaten kregen we de 1000 Rand borg terug.

Na een voorspoedige reis met een paar stops kwamen we in bekend gebied. Als eerste passeerden we de Echo Caves waar we 12 jaar geleden in de stromende regen waren heen gevlucht en een privé tour kregen van de enig aanwezige gids. Het laatste stukje was toch wel veranderd en de weg was een stuk beter als toen,  al moesten we ook nu goed uitkijken voor de potholes. 

Bij het hek aangekomen bleek dat we opnieuw over een nauwelijks begaanbaar pad naar onze bestemming moesten. Eenmaal aangekomen bleek het een op de ruïnes van een oud goudmijnwerkers dorp opgetrokken kamp te zijn met als hoofdgebouw de oude mijnwerkers keuken. Van een gedeelte daarvan mochten wij gebruik nemen, we hebben een heerlijke slaapkamer, enorme badkamer en een zee van een keuken. Ons onderkomen (ga naar video's).

De eigenaresse heeft ons bij aankomst gelijk een rondleiding gegeven in deze uit 1869 daterende goudmijn in het Nederlands want haar eerste man kwam na de oorlog uit Indonesië naar Nederland en is met zijn ouders daarna geëmigreerd naar Zuid Afrika. Deze is inmiddels overleden en haar huidige echtgenoot is een Afrikaan van 83 jaar.

In een notendop het hele familie verhaal wat zich hier sinds 1979 afspeelt, toen ze deze ruïne weer hebben opgebouwd.

Toen ter sprake kwam dat we landmeters waren werden we gelijk door haar meegenomen naar hun huis want haar tweede man was hier ook landmeter geweest bij de regering en had hier een heus “museum” vol met landmeetapparatuur en waterpasinstrumenten ingericht.

Allemaal uit de tijd net voor Martin bij het Kadaster kwam.  Na een uur praten over die goede oude tijd konden we eindelijk de koffers uitpakken en de levensmiddelen in de koelkast zetten.

De rest van de middag ons rond het huis vermaakt en een klein stukje van de omgeving verkend onder begeleiding van een enorme Deense Dog en een 12 jaar oude iets te dikke Simmer (Labrador Bono).

Aan het eind van de middag eens een sobere maaltijd genomen en de rest van de avond lekker relaxt op ons immense terras genoten van het kalm kabbelende beekje en de fraaie omgeving. In de verte een opkomend onweer en de beide honden naast de tafel.

Hoe mooi kan het leven zijn!

Dinsdag 3 december.

We proberen zo nu en dan wel een uit te slapen maar omdat we ’s avonds redelijk vroeg naar bed gaan wil dit niet echt lukken. Om 5:00 uur is het hier al volop licht en met een ontbijtje op het terras trekt toch meer dan nog eens omdraaien in bed.

Vanmorgen dus weer lekker rustig de dag begonnen en om 8:30 uur op pad gegaan voor een stevige bergwandeling. We moeten ons tenslotte ook voorbereiden op de barre tochten die ons nog staan te wachten. De jongens die de vijver bij de gebouwen aan het opschonen zijn waren alweer druk bezig om de modder af te voeren met een trekker en een aanhangwagen en zij wensten ons een mooie tocht.

Na een kilometer hadden we al een paar nieuwe vogelsoorten ontdekt en kwamen we bij een oude mijnschacht. Het was beter dat we daar niet in gingen, niet alleen omdat de constructie niet veilig meer was maar ook omdat op de wildcamera al een paar keer een Luipaard was gespot die de schacht als slaapplaats gebruikte. De trail leidde verder langs prachtige vergezichten en dichte begroeiing. Na een paar uur kwamen we uit op het toegangspad naar het kamp waar de jongens bezig waren met de vrijgekomen modder de gaten in het pad op te vullen.

Wij zitten hier op 2 kilometer hoogte wat je na een flinke inspanning merkt want er zit toch minder zuurstof in de lucht. Daarom komen hier regelmatig atleten voor een hoogtestage.

Na de middag zijn we begonnen met de voorbereidingen voor de site, verslag schrijven, foto’s sorteren, uploaden enzovoort en tijdens dit alles blijven opletten of er nog iets speciaals voorbijkomt.

Voor het eten nog een rondje om het kamp en onder begeleiding van de Deense Dog heeft Jan de waterval bezocht. Martin vond de afdaling iets te riskant op zijn gewone schoentjes maar die kon nu mooi een groep van ongeveer 40 Bavianen in de gaten houden en de alarmroepen van hun leider beantwoorden (hahaha).

Vanavond nadat we jullie weer op de hoogte hebben gebracht van onze belevenissen in dit bijzondere kamp gaan we de koffers weer pakken en de laatste Savanna nuttigen. We gaan proberen de laatste Biltong te slachten en niet te laat naar ons 2 persoons bedje want er staat morgen een flinke rit van 300 kilometer op het programma.

Blijf gezond en tot de volgende keer.

P.S.

Pa, oude wijsheden moet je koesteren en levend houden.

Gerrit Jan, het is nog wat te vroeg voor mijn memoires, maar jullie komen daar dan zeker in voor.

Jos, nog bedankt voor de Koetjes.

Bauke, lekker genieten op Aruba.